Dat was toen ze een witte vlek door de menigte zag bewegen. Eerst wilde haar verstand er niets van begrijpen. De kleur viel haar op de verkeerde manier op en stak te duidelijk, te fel af tegen de zachtere tinten eromheen.
Haar maag zakte naar beneden. De sensatie was plotseling en fysiek, alsof ze een trede op een trap miste. Ze voelde hoe de wereld zich vernauwde tot dat ene detail, hoe het langzame besef zich ontvouwde voordat ze het kon tegenhouden of wegverklaren.