Ashley bevroor. “Je dochter?” herhaalde ze. “Wat heeft dat met Bill te maken?” Haar stem klonk afstandelijk in haar eigen oren. Bill sloot zijn ogen even, alsof hij zich schrap zette. Toen hij ze opende, was er geen verwarring meer, alleen maar herkenning.
“Ik herinner het me,” zei Bill zachtjes. Zijn stem klonk nauwelijks. Ashley draaide zich stomverbaasd om. “Wat herinner je je?” vroeg ze. Hij slikte hard. “De straat. De tijd. De regen begon net voordat we in de auto stapten.” Elk detail kwam aan als een klap die ze niet had zien aankomen.