Rowena keek toen eindelijk naar Ashley. “Daarom droeg ik het,” zei ze. “Niet om je te provoceren. Om te zien of hij het zou herkennen. Om te zien of de tijd de waarheid van zijn gezicht had gewist.” Bills reactie had de vraag beantwoord voordat woorden dat konden.
Bill slikte hard. “Op het moment dat ik het zag,” zei hij, “wist ik het.” Zijn stem brak lichtjes. “Ik herinnerde me hoe voorzichtig ze ermee was. Hoe levendig ze klonk toen ze over de toekomst sprak.” Ashley begreep toen waarom angst – geen schuldgevoel – zijn gezicht in het gangpad had gekruist.