Rowena stond ook op. “Ik heb je nooit pijn willen doen,” zei ze. Ashley knikte. “Ik weet het,” antwoordde ze, zich realiserend dat ze het meende. Het begrip wiste de pijn niet uit, maar het gaf het vorm, iets menselijks in plaats van ingebeeld.
Toen ze de deur openden, werd het stil in de wachtkamer. Er werd geen uitleg gegeven. De ceremonie werd hervat zonder spektakel, zonder gefluister. Alleen een subtiele verschuiving bleef over, onzichtbaar voor iedereen die niet in die kamer was geweest.