Alleen in haar eigen kamer dacht Carol weer aan de directrice – het meisje dat ze ooit had gekweld, de vrouw die ze nu iets schuldig was. Spijt greep haar aan, maar ook vastberadenheid. Ze kon het verleden niet ongedaan maken, maar ze kon voorkomen dat het Diane’s toekomst zou bepalen. Zoveel was nog mogelijk.
De volgende dag ontving Carol een e-mail van de school. Een briefje van de directeur: “Mevrouw Connors is herinnerd aan haar plicht. Pesten, op welke leeftijd dan ook, is onacceptabel.” Carol las het twee keer en een vreemde mengeling van schaamte en opluchting overspoelde haar borst. Cycli konden worden doorbroken.