Het moment brak haar volledig wakker. Ze draaide zich om, de zaklamp rukkend door takken en braamstruiken, hoog en laag zoekend. Er moest meer zijn, meer veren, een spoor, misschien zelfs Pablo zelf. Haar blik gleed door de bomen, hongerig naar elk teken, elke vorm die er niet hoorde.
Alex en Samantha liepen snel door de boomgaard, weefden tussen de kronkelige bomen door en zaklantaarns schoten over de grond en de takken erboven. Samantha’s adem stokte in korte stoten, haar borstkas was gespannen van uitputting en iets scherps – hoop. Diep van binnen voelde ze het. Pablo was dichtbij. Ze kon niet uitleggen hoe, ze wist het gewoon.