Alex keek naar Pablo in zijn armen en schudde zijn hoofd van ongeloof. “Ik kan niet geloven dat hij echt in orde is,” zei hij half lachend. “Je hebt een koppig konijntje, Sam.” Toen verzachtte zijn toon, bedachtzaam. “Ik heb eens iets gelezen – over hoe adelaars voor het leven paren. Als ze hun partner verliezen… rouwen ze. Hard.”
Hij schoof Pablo zachtjes in zijn armen voordat hij verder ging. “Terwijl ze rouwen, richten ze hun aandacht soms verkeerd op. Misschien heeft ze Pablo aangezien voor een van haar eigen soortgenoten – een hulpeloos wezen dat bescherming nodig heeft. Het is zeldzaam, maar overlevingsinstincten doen rare dingen, vooral als er verdriet in het spel is.”