Die avond belegde de stad een spoedvergadering. De mensen in de buurt konden het gegrom en het zachte gebrul niet langer negeren. Wildlife officers beloofden actie. Elise zat stil in de menigte, haar hart bonkte. Als het woord “panter” over iemands lippen gleed, stokte haar adem. Het geheim was een algemene angst geworden.
Bij zonsopgang ontdekte ze dat de schuur leeg was. Shadow was eindelijk gevlucht. Paniek omklemde haar keel. Modderige afdrukken leidden naar het bos, zo breed als haar handpalm. Ze greep een jas en fluisterde zijn naam in de stille lucht. Van achteren verbrak de stem van een buurman haar aandacht: “Heb je Theo gezien? Hij wordt vermist.” Elise bevroor.