De zoektocht begon snel. Vrijwilligers verspreidden zich door het bos, agenten met geweren in strakke rijen. Elise liep achter haar aan en dwong kalmte af terwijl haar hart stuiptrok. Er werd een kind vermist. Nu Shadow weg was, kon het geen toeval zijn. Ze stelde zich pootafdrukken voor naast kleinere, ze stelde zich voor dat gefluister veranderde in beschuldigingen die ze niet kon weerleggen.
Regen sijpelde door het kreupelhout en verwarde de sporen. Toch ving ze glimpen op – diep in de klei gedrukte afdrukken, veel groter dan die van een hond. Elise boog zich voorover en trok met trillende vingers de randen na. Ze kreeg koude rillingen van de richting: naar het ravijn. Ze slikte paniek in en fluisterde: “Alsjeblieft, niet hem. Alsjeblieft, Shadow, niet dit.”