Sirenes loeiden zwakjes boven haar, officieren die samenkwamen. Rode lichten flikkerden door de bomen. Elise’s telefoon zoemde zwak – de batterij was bijna leeg. Een stem raspte: “Deel locatie, nu.” Ze loog, fluisterde dat ze dat zou doen, maar draaide het scherm donker. Ze kon de geweren niet over Shadow’s lot laten beslissen. Ze moest hen bereiken voordat de anderen dat deden.
De regen bulderde harder toen Elise dichterbij kwam. “Theo,” fluisterde ze met trillende handen. De jongen jankte en hield zijn sjaal vast. Schaduw verschoof, spieren opgerold als draden. Elke verkeerde beweging kon alles kapot maken. Elise hief haar handpalmen langzaam op, haar stem trilde: “Rustig, Shadow. Rustig.” Achter haar bonsden laarzen dichterbij, geweren klonken op hun plaats.