Theo greep Elises arm vast toen het kant eindelijk scheurde. Ze trok hem los en hield hem stevig vast. Shadow stapte achteruit, zijn staart zwiepte, zijn ogen gloeiden van besluit. De geweren boven hem bewogen onrustig, hun vizier gericht. Elise draaide zich naar boven en schreeuwde opnieuw: “Geen schot! Hij heeft hem gered. Hij heeft ons allebei gered!”
Een hartslag lang bewoog er niemand. De storm overstemde de stilte, slechts onderbroken door Theo’s gesnik. Shadow liet zijn hoofd zakken en gniffelde zachtjes, een geluid dat Elise nog kende van zijn dagen in de fles. Het was een afscheid vermomd als herkenning. Toen draaide hij zich om, smolt in het gordijn van bomen en verdween in de duisternis.