Laarzen klauterden de helling af, officieren trokken Theo in veiligheid. Elise wankelde achterop, doorweekt, trillend, zich vastklampend aan de lege lucht waar Shadow had gezeten. Vragen regende net zo hard als de storm – wat had ze gezien, hoe lang wist ze het al? Ze gaf geen antwoord en hield alleen de hand van de jongen vast als bewijs.
Ze leidden haar terug naar de stad, schijnwerpers door de nacht. Toch voelde elke stap zwaarder zonder de aanwezigheid van de panter naast haar. Ze herinnerde zich zijn ogen, zijn geduld, zijn kracht. Hij was meer geweest dan haar geheim, meer dan gevaar. Hij was familie geweest. En nu was hij weg.