In de daaropvolgende dagen kamden ambtenaren de bossen uit, zetten vallen, zochten naar enig teken. Er kwam niemand. Elise zweeg en beweerde dat ze niets wist. Toch zat ze elke avond bij haar veranda te luisteren. Naast de krekels en uilen, zweerde ze soms dat ze het hoorde – een lage hoest, ver weg, waakzaam, ononderbroken door de tijd.
Het gefluister in de stad veranderde van angst naar legende. Sommigen spraken over een zwarte geest die rondspookte op de heuvelrug, beschermer van de verlorenen. Elise zei niets en droeg de waarheid in stilte met zich mee. De schaduw leefde voort in de herinnering, als bewijs dat liefde de grens tussen wild en thuis kon doen vervagen.