Jaren later wandelt Elise nog steeds over de bospaden. Haar stappen zijn weloverwogener, maar haar ogen gaan altijd omhoog bij het geritsel van de bladeren. Soms verschijnen er pootafdrukken naast de hare in de modder – groot, onmiskenbaar en snel verdwijnend.
Ze neemt tevreden nota van deze tekenen. Ze wil Shadow niet opzoeken, maar ze glimlacht en fluistert: “Still watching,” voordat het bos zich weer geluidloos sluit.