Zijn gezicht was onleesbaar, maar toen hij merkte dat ze keek, deed hij het licht uit en liep zonder een woord te zeggen naar buiten. Die stilte deed meer pijn dan alles wat hij had kunnen zeggen. Toch probeerde ze hoopvol te blijven. Ze onderging elke behandeling, elk voorstel van de artsen. Ze bad tot het voelde alsof ze tegen een muur smeekte.
En toen, op een ochtend, verscheen de lijn. Vaag, maar aanwezig. Ze stond in de badkamer met de test in haar handen, haar handen trilden zo erg dat ze hem bijna liet vallen. Een volle minuut lang kreeg ze geen lucht. Toen lachte ze, een scherp, verdoofd geluid waar ze van schrok.