Ze hield zijn blik vast, kalm op een manier die zijn maag deed samenkrimpen. “Dat zul je wel zien.” De bediende riep hun namen voordat hij kon reageren. Vincent liep terug naar zijn team, irritatie sloop in zijn pas. Hij zei tegen zichzelf dat het niets was. Gewoon zenuwen. Dat had iedereen voor de rechtszaal.
De rechtszaal, toen ze eindelijk binnenkwamen, was kleiner dan Alexis zich had voorgesteld. Minder dramatisch. Geen grote onthulling. Alleen gepolijst hout, rustig geroezemoes en het gezoem van een systeem dat elke dag gebroken huwelijken verwerkt.