Zijn kaak verstrakte. “Vroeger signaleerde ik de onevenwichtigheden,” zei ze. “Je zei dat ik me te veel zorgen maakte. Dat groei vertrouwen vereiste.” Haar ogen hielden de zijne vast. “Dus stopte ik met duwen. Maar ik ben nooit gestopt met tellen.” “Je weet niet waar je het over hebt,” snauwde Vincent. “Dat weet ik wel,” antwoordde Alexis rustig. “
En als mijn wiskunde klopt, zal het bedrijf nooit genoeg verdienen om ongedaan te maken wat jij er al uitgehaald hebt.” De liftdeuren schoven open. Ze stapte naar binnen. “Geniet van wat je gewonnen hebt,” zei ze. “Je betaalt er nu voor.” Het metaal sloot hen uit elkaar. Vincent stond naar zijn spiegelbeeld in de liftdeuren te staren, lang nadat ze uit het zicht waren verdwenen.