Toen gebeurde het onmogelijke. De leeuw liet een laag, rommelend geluid horen – geen gebrul of gegrom, maar iets diepers, bekends. Bella kwispelde een keer met haar staart en stapte toen naar voren. Langzaam, onmogelijk, liet de massieve kat haar kop zakken en drukte haar snuit tegen haar zij. De gang viel stil, behalve de storm. Iemand achter Ethan snikte. Geweren zakten neer.
De andere leeuwen brulden vanuit hun verblijf, klauwen harkten tegen de tralies. Het personeel raakte in paniek en dacht dat er een aanval op komst was. Maar toen de hekken wijd openzwaaiden door de druk van de storm, kwamen de leeuwen naar buiten, niet uit woede, maar uit herkenning. Ze cirkelden om Bella heen, stootten tegen haar aan en gniffelden laag in hun keel.