Hij had gevreesd dat deze dag zou komen – dat het instinct zou omslaan, dat Bella zou worden verscheurd. En toch, hier was ze, heel, haar vertrouwen gerechtvaardigd op de meest onmogelijke manier. De leeuwen drukten zich tegen haar aan, spinnen diepe trillingen die de grond deden schudden.
Ze krulden zich op, wreven hun gezichten tegen het hare, hun grote lichamen vormden een beschermende cirkel. Bella ging tussen hen in liggen, alsof er helemaal geen tijd was verstreken. Ethan stapte naar voren, met trillende stem. “Rustig, meisje,” fluisterde hij, hoewel hij wist dat Bella geen geruststelling nodig had. Ze had haar plaats teruggevonden, de plaats die haar jaren geleden was afgenomen.