Voor het eerst sinds de scheiding gunde Ethan zichzelf een zucht van verlichting. Niet alleen omdat de leeuwen haar herinnerden, maar omdat hij zag, helder als daglicht, dat Bella veilig was. Zelfs in deze storm, zelfs in deze wilde convergentie van geheugen en instinct, was ze geen prooi, niet in gevaar. Ze was familie.
Tegen zonsopgang was de storm voorbij. Gebroken takken bezaaiden de paden en het personeel bewoog zich als overlevenden, elk met de herinnering aan wat ze hadden gezien in het leeuwenhuis. Bella lag opgekruld in het stro, de leeuwen om haar heen gedrukt in kalme saamhorigheid.