Bella verouderde sneller dan Ethan wilde toegeven. Haar eens zo heldere pas verkortte tot een slappe, haar vacht werd dof, haar ademhaling werd trager. Maar als Ethan ’s avonds thuiskwam, tilde ze altijd haar kop op en kwispelde haar staart alsof ze haar laatste krachten voor hem bewaarde.
Op een avond, na een korte wandeling, ging Bella bij de radiator liggen en stond niet meer op. Ethan knielde naast haar, streelde haar vacht, fluisterde haar naam totdat haar ademhaling stokte. Haar ogen waren kalm, alsof ze op dit moment had gewacht, tevreden om te gaan in de wetenschap dat haar leeuwen nog steeds aan haar dachten.