Hij begroef haar onder de oude eik waar het ochtendlicht bleef hangen. Het personeel kwam rustig bij elkaar – sommigen in tranen, anderen in stilte, zelfs de directeur nam zijn hoed af. Die nacht brulden de leeuwen urenlang, hun stemmen rolden als donder door de dierentuin. Anderen deden het af als rusteloosheid of honger. Ethan wist wel beter. Het was verdriet.
De dierentuin ging verder, zoals instellingen altijd doen, op zoek naar nieuwe attracties en krantenkoppen. Maar Ethan keerde vaak terug naar Bella’s boom, waar hij in de stilte zat te luisteren. Het gebrul van de leeuwen droeg nu dieper, zwaarder door het gewicht van volwassenheid, maar toch hoorde hij er altijd iets zachters in.