Eerst dacht Brian dat het normaal hondengedrag was, maar dit was anders. Cooper was niet aan het spelen. Hij groef met een vreemde focus, stopte om de paar seconden om zijn neus in het gat te steken voordat hij sneller klauwde. Brian stak de tuin over. “Laat maar.”
Cooper keek niet eens op. Tegen de tijd dat Brian bij hem was, zat er al een ruw gat in de doorweekte grond. Hij greep de hond bij zijn halsband en rukte hem naar achteren. Cooper verzette zich meteen, met zijn poten op de grond, zijn lichaam in de richting van het vuil, een laag gejank in zijn keel.