Dat gaf Brian een pauze. Cooper was niet zo koppig. Normaal gesproken niet. Hij sleepte hem naar binnen, sloot de deur en probeerde verder te gaan. Maar het volgende half uur liep Cooper door de keuken, keerde steeds terug naar de deur, krabde een keer, wachtte en krabde weer.
Hij negeerde zijn waterbak. Negeerde Brian. Hij leek alles vergeten te zijn, behalve dat stukje tuin. Uiteindelijk gaf Brian toe. Zodra de deur openging, rende Cooper meteen terug naar precies dezelfde plek en ging hij nog dringender door met graven. Deze keer bleef Brian achter en keek toe.