Ze gingen snel verder. Clara haalde een handdoek uit het busje, een oude stoelhoes, en samen tilden ze het kleine ding eruit, voorzichtig om niet te hard te drukken. De modder gleed er in dikke klonten af en onthulde alleen nog stukjes gladde, trillende vacht. Zijn ogen waren gesloten onder het vuil. “Arm ding,” fluisterde Clara. “Hoe kon het daaronder overleven?”
De hond, nu bevrijd van het gewicht, zakte naast hen in elkaar en hijgde zwakjes. Zijn borstkas rees en zakte met zichtbare inspanning. Owen keek tussen hem en het kleine, trillende bundeltje in zijn handen. “We moeten ze allebei naar de dierenarts brengen,” zei hij. “Nu.”