Ze volgden haar door een smalle gang die rook naar ontsmettingsmiddel en vochtige vacht. De bovenlichten zoemden zwakjes, een schoon contrast met de wereld waar ze net vandaan kwamen. Mallory gebaarde naar een metalen tafel. “Zet het hier maar neer.” Owen legde de handdoek neer. Het schepsel binnenin verschoof zwakjes toen de dierenarts de hoeken terugtrok.
Modder barstte en schilferde af, waardoor er strepen bleke vacht onder achterbleven. Zijn ademhaling was oppervlakkig maar regelmatig, nauwelijks aanwezig, maar genoeg om er toe te doen. Mallory werkte eerst in stilte. Ze trok handschoenen aan, pakte een gaasje en begon de dikkere klonten vuil op te ruimen. Elke beweging was opzettelijk, voorzichtig. “Je zei dat het onder een glijbaan lag?” vroeg ze zonder op te kijken.