Schuldgevoel sneed door haar heen. Als ze niet buiten had gezeten met haar stomme koffie… Als ze dichterbij was gebleven… Had ze maar beter opgelet. Elke seconde van die ochtend speelde zich achter haar gesloten ogen af, wreed en meedogenloos, een spiraal van wat-als waaraan ze niet kon ontsnappen.
Het bos om haar heen vervaagde toen ze volledig instortte. De zoekers om haar heen schoven ongemakkelijk heen en weer, niet wetend wat ze moesten doen. Samantha voelde zich alsof ze verdronk in haar eigen huid. Alles in haar schreeuwde om te stoppen – om naar huis te gaan, om op te geven, om de duisternis eindelijk te laten winnen.