De stilte tussen hen was niet zwaar, maar eerbiedig, alsof het bos zelf erkende wat er zojuist had plaatsgevonden. Tegen de tijd dat ze de rand van het bos bereikten, kwamen de geluiden van de stad weer terug – verre auto’s, vage stemmen, het ritme van het menselijk leven.
De beren stopten bij het laatste stuk van de bomen, hun poten raakten net de grens tussen wildernis en bestrating. Evelyn pauzeerde en keek naar hen. De moeder ademde zachtjes uit en het jong gluurde achter haar poten vandaan, nog een laatste keer knipperend naar Evelyn.