De stewardess leunde een beetje voorover, haar ademhaling dichtbij, haar stem nauwelijks hoorbaar boven de instapmuziek uit. “U moet dit vliegtuig verlaten. Onmiddellijk.” Haar hand greep de stoelleuning harder vast dan nodig, haar knokkels bleek. Alyssa volgde haar ogen, half verwachtend dat er iets zou mislukken, een of ander alarm om het moment open te breken.
Alyssa weigerde zonder na te denken, het woord vormend voordat de angst haar kon inhalen. Er volgde geen uitleg. Geen badge, geen autoriteit. Om haar heen bleef de cabine kalm – passagiers tilden hun tassen op, schermen lichtten op, de instapmuziek speelde nog steeds, absurd vrolijk.
De begeleider aarzelde, leunde toen nog een keer dichterbij voordat hij verder ging. “U had niet aan boord mogen gaan.” Er klonk urgentie in haar stem. Toen trok ze zich recht en liep door het gangpad, verdween achter het gordijn en liet Alyssa verstijfd achter in haar stoel..