Eindelijk, na wat een eeuwigheid leek, knielde de stewardess naast Alyssa’s stoel en bracht zichzelf op ooghoogte. Haar stem was kalm maar gespannen, zorgvuldig gecontroleerd, alsof elk woord gewogen was voordat het uitgesproken werd. “Ik kan u niet alles meteen vertellen, mevrouw, maar wacht even,” zei ze, terwijl haar ogen kort naar de cockpit keken.
Ze pauzeerde even en ging toen verder, haar woorden zichtbaar zorgvuldig kiezend. “De stoelen zijn een beetje veranderd op onze recente vluchten.” De uitspraak landde onhandig, onafgemaakt, alsof Alyssa iets moest begrijpen dat nog niet was uitgelegd.