“Jouw stoel,” maakte ze af, “had nooit bezet mogen zijn volgens het nieuw herberekende gewicht van het vliegtuig. Het is een systeemfout.” De zin hing tussen hen in, definitief en onherroepelijk. Alyssa voelde een vreemde kalmte opkomen, het soort kalmte dat alleen ontstaat als onzekerheid eindelijk plaats maakt voor waarheid.
Alyssa begreep toen waarom niemand het ronduit wilde zeggen. Door het te zeggen werd het echt. Door het te zeggen werd een stille systeemfout een menselijke beslissing met menselijke gevolgen. Ze wist ook dat het vakantie was en de schaarste aan stoelen betekende dat niemand verantwoording wilde afleggen aan een andere ontevreden passagier.