Langzaam maar zeker begon het genezingsproces. Julia, Lucy en Billy begonnen te herstellen van hun emotionele littekens. Het gelach van de kinderen vulde opnieuw het landhuis, hun leven niet langer in de schaduw van het oordeel van de stad. De geleidelijke acceptatie van de stad diende als een verzachtende zalf voor hun gewonde harten.
Naarmate de weken verstreken, zagen Julia, Lucy en Billy de toekomst hoopvol tegemoet. De dorpsbewoners, die nu met de waarheid in het reine kwamen, herstelden, leerden en gingen vooruit. De stad begon weer als thuis te voelen, terwijl het verleden langzaam vervaagde tot een verre herinnering.