Tijdens de busrit naar huis kreunden de overlevenden luid. Trevor zat bleek en verslagen tegen het raam gedrukt. Malik mompelde eden om nooit meer te eten. Anderen keken geschokt, hun lippen strak op elkaar geklemd terwijl ze oppervlakkig ademhaalden. Hun klasgenoten maakten meer video’s en deelden ze met onderschriften als “De Nachtkraaien hebben binnenkort luiers nodig”
Tegen de avond gonsde de buurt van de verhalen. Kinderen speelden badsprintjes na in de voortuinen en buren gniffelden. “Die hooligans hebben eindelijk gekregen wat ze verdienden,” lachte meneer Jensen. Mevrouw Phelps zei opgetogen: “Net goed.” Ondertussen wiedde Magnolia haar tuinbed, zacht neuriënd, sereen.