De jongens verzamelden zich de volgende middag onder hun oude hangplekboom, nederig en jankend. Voor één keer moest Connor ze verzamelen. Hij fronste: “We moeten het haar vragen, bewijzen wat we waard zijn!” Trevor was niet overtuigd en hield zijn maag vast als een oorlogswond. Malik mompelde: “We hebben haar koekjes gestolen, weet je…”
Woedend over hun timiditeit marcheerde Connor in zijn eentje Magnolia’s pad op. Hij repeteerde beledigingen in zijn hoofd, woedend over de vernedering van gisteren. Ze zat op haar veranda, zoals altijd, een schommelstoel krakend onder het gewicht van de tijd. Een mand met opgevouwen linnengoed stond aan haar voeten. Ze zag er zo onschuldig uit als wolken.