Connor bevroor, totaal onvoorbereid op zulke eenvoudige woorden. Geen uitbrander, geen boos dreigement, alleen de mokerslag van complete kalmte. Hij haperde naar een weerwoord, maar er kwam niets. Die kalmte ontrafelde zijn opschepperigheid beter dan welke straf dan ook ooit zou kunnen. Haar schommelstoel bleef kraken, het geluid verving elk antwoord dat hij had kunnen geven.
De anderen sleepten hem uiteindelijk weg. Ze durfden niet achterom te kijken naar de veranda. Iets in de stilte van haar aanwezigheid beangstigde hen meer dan al hun streken bij elkaar. Nog dagenlang wezen de buurtkinderen naar de Nachtkrabben en grinnikten ze als ze langskwamen.