Dagen gingen voorbij met niets dan rusteloze wind en rillende bomen die op video waren vastgelegd. De beelden vervaagden in schaduw, stilte en nacht. Ellen begon zich af te vragen of de mysterieuze bezoeken voorgoed waren gestopt, of erger nog, of de vreemdeling haar camera’s had gevonden en gewoon hun routine had veranderd.
Tegen de derde week was het patroon te stil geworden. De afwezigheid zelf werd zenuwslopend, als de stilte voor een storm. Ellen controleerde de begraafplaats vanaf de weg de meeste avonden, koplampen uit, hartslag hamerend elke keer als ze de hoek omsloeg. Elke nacht sliepen de graven ongestoord. Tot op een nacht.