Ze bleven tot de lucht helemaal opklaarde en praatten in stilte over kleine dingen, zoals Sam’s lach, de speelgoedautootjes en de manier waarop hij ze allemaal naar planeten had genoemd. Toen ze eindelijk opstonden, voelde Ellen zich lichter en haar borstkas was opener dan die dag in het ziekenhuis.
Toen ze wegliepen, knipperde het kleine rode lampje van de camera één keer in de schaduwen, terwijl hij nog steeds opnam. Het had alles vastgelegd, inclusief de storm, de confrontatie en het begrip dat daarop volgde. Wat begon als bewijs van binnendringing was veranderd in een stil verslag van twee mensen die eindelijk vrede hadden gevonden.