Dana stond in de deuropening, haar armen gekruist, één wenkbrauw opgetrokken alsof ze naar een slechte soap aan het kijken was. “Eerlijk gezegd zeg ik al maanden dat geen enkele zoon van jou zo ongehoorzaam zou zijn.” “Dana,” waarschuwde zijn vader. Ze ging door. “Misschien had die Daniel hem moeten opvoeden. Hij heeft duidelijk alle antwoorden.”
Lucas’ kaak klemde zich op elkaar, maar het was zijn vader die knapte. “Zo is het genoeg. Hou voor één keer je mond.” Dana’s gezicht vertrok van wrok. Ze hield zijn blik even vast, spotte toen en stormde naar buiten, mompelde iets onder haar adem terwijl ze door de gang verdween. De stilte die volgde voelde als een vacuüm.