Mark opende de deur zonder iets te zeggen. Lucas stapte opzij toen Daniel binnenkwam. De lucht in de gang voelde te klein voor drie mensen, die allemaal te veel bij zich droegen. Mark leidde hen naar de keuken. Dana was niet meer te zien, maar de stilte die ze achterliet hing er nog dik bovenop. Daniel keek naar Mark en toen naar Lucas.
“Het was niet mijn bedoeling om dit rommelig te maken. Ik moest het gewoon weten. En ik dacht dat jij dat misschien ook wilde.” Ze verzamelden zich rond de keukentafel, maar niemand leek zich op zijn gemak te voelen. Daniel zat met zijn handen gevouwen, zijn schouders te stijf voor iemand die kalm probeerde te zijn. Mark zat tegenover hem, gespannen, nog steeds bezig met het idee dat zojuist zijn huis was binnengestormd.