“En je denkt dat dat je het recht geeft om zomaar op te dagen en ons leven in chaos te storten?” Marks stem was laag, beheerst – maar nauwelijks. “Nee,” zei Daniel zachtjes. “Maar het niet weten… dat zou erger hebben gevoeld. Voor hem. Voor mij. Misschien zelfs voor jou.” Lucas’ borstkas verstrakte. “Ik wil geen ruzie. Ik wil gewoon de waarheid weten.”
Mark keek zijn zoon aan, zijn gezicht onleesbaar. “Denk je dat ik het me niet heb afgevraagd, nu dit in de openbaarheid is gekomen? Denk je dat ik niet terug ben gegaan in mijn hoofd, op zoek naar scheuren die ik eerder niet zag?” “Je hoeft het je niet meer af te vragen,” zei Daniel. “We kunnen een test doen.” “En als die zegt dat je zijn vader niet bent?” Vroeg Mark scherp.