“Ik wist het niet,” zei Mark met gesloten ogen. “Maar nu kan ik niet stoppen met denken aan alles wat ze niet heeft gezegd.” Ze zaten een tijdje in stilte, de lucht tussen hen dik en breekbaar. Lucas stond eindelijk op. “Ik ga even wandelen.” “Lucas-” begon Mark, maar hield zichzelf tegen. “Gewoon… veilig zijn, oké?” Lucas knikte en stapte de stille schemering in, zijn gedachten luider dan ooit.
De test kwam de volgende middag, bezorgd door een koerier in een gewone, ongemarkeerde envelop. Geen drama. Geen fanfare. Alleen het gewicht van de waarheid in een gewatteerde hoes. Lucas zat op de bank en liet zijn knie stuiteren, terwijl Mark en Daniel aan weerszijden van de woonkamer stonden.