Niemand sprak toen de teststaafjes werden afgenomen – alleen het geluid van krakend plastic, katoen dat tegen wangen streek en het gekrabbel van namen op etiketten. Daniel nam de verzegelde enveloppen aan. “Ik breng ze naar het lab. Het zou een paar dagen moeten duren.” Lucas knikte. Hij verwachtte dat angst hem in zijn greep zou houden. Maar hij voelde zich vooral hol.
De dagen die volgden verliepen langzaam. Mark trok zich niet terug zoals voorheen. Hij kwam eerder thuis. Hij zat bij Lucas terwijl hij huiswerk maakte, hielp met het eten, repareerde zelfs de druppende keukenkraan die al wekenlang genegeerd werd. Dana merkte het op.