Geen van beiden vroeg waar ze heen ging. Uiteindelijk vertrok ze voorgoed. Geen groot feest. Alleen een ingepakte tas en een briefje op het aanrecht. Mark ging haar niet achterna. Hij wendde zich die avond gewoon tot Lucas en zei: “Het komt wel goed met ons.” Op een heldere lentemorgen bezocht Lucas de begraafplaats met Emilia. Zij had een zonnebloem; hij had verse madeliefjes meegenomen.
Ze knielden naast elkaar in het gras, comfortabel in de stilte. “Ze zou trots op je zijn,” zei Emilia na een tijdje. Lucas glimlachte. “Bedankt.” Ze liepen daarna naar huis, terwijl hij eindelijk weer begon te lachen toen ze hem plaagde met zijn slordige handschrift en hij haar vertelde dat ze zich kandidaat moest stellen voor het burgemeesterschap van de begraafplaats.