Met bonzend hart naderde hij het gebouw voorzichtig. Toen hij dichterbij kwam, hoorde hij stemmen – gedempt en onduidelijk, maar onmiskenbaar menselijk. Hij kwam dichterbij en gluurde door een gat in de planken. Wat hij daarbinnen zag stuurde een ijzingwekkende golf door hem heen.
Jacob stapte het gebouw binnen, zijn zintuigen verhoogd. Het interieur was schemerig verlicht, er hingen oude schilderijen aan de muren en het vervaagde behang droeg bij aan de griezelige sfeer. De lucht was zwaar met de geur van ontsmettingsmiddel en het geluid van gedempte stemmen galmde door de gangen.