“Het spijt me,” zei Jacob zachtjes. “Ik wilde me niet opdringen. Ik wilde alleen zeker weten dat je veilig was.” Lena gaf hem een kleine, dankbare glimlach. “Dat waardeer ik. Maar je moet nu gaan, voordat iemand anders je ziet. Ik heb niet nog meer aandacht nodig.”
Jacob knikte begrijpend. Toen hij zich omdraaide om te vertrekken, stak Lena haar hand uit en raakte zijn arm aan. “Dank je,” zei ze oprecht. “Voor alles.” Jacob glimlachte en gaf haar zijn nummer. “Als je iets nodig hebt, bel me dan.”