Toen brak Laura. “Ik dacht dat je bij me wegging,” zei ze. Schaamte volgde op opluchting. Brett reikte verlegen naar haar hand. Angst, niet verraad, had hen uit elkaar gedreven. Door het hardop te zeggen werd de spanning weggenomen, waardoor verdriet, vergeving en kwetsbaarheid eindelijk tussen hen naar boven konden komen.
Hij gaf ook zijn fout toe. “De fout lag bij mij. Ik had je alles moeten vertellen. Dat zie ik nu in,” zei hij. Ze spraken eerlijk, langzaam. Beloftes, gegrond in de waarheid, voelden nu anders. Ze spraken af dat er geen geheimen meer zouden zijn. Wat er ook zou komen, zelfs het ergste, ze zouden het samen onder ogen zien.