Rosalind keek in de richting van de trap. “Ze is niet lang daarna geboren,” zei ze zachtjes. “Ik wist niet eens dat ik zwanger was.” Jack werd stil. Acht jaar. De bergen. Een kind van de juiste leeftijd. Hij rekende het uit zonder het te willen. Sarah moest zwanger zijn geweest. En geen van beiden had het geweten. Boven lachte Willow en het geluid ervan raakte Jack harder dan zou moeten.
Zijn dochter. Zijn dochter was zonder hem opgegroeid. Rosalind veegde over haar gezicht. “Het spijt me,” zei ze zachtjes. “Ik weet dat het niet veel betekent.” Voordat Jack kon antwoorden, kwam Eli halverwege de trap terug naar beneden met Willow vlak achter hem, allebei over elkaar heen pratend over het konijn. Eli zag er gelukkig uit. Niet gewoon gelukkig.