Dat litteken had hun bedrijf opgebouwd. Dat litteken had de loop van hun leven veranderd. En het zat niet op de vrouw die in zijn slaapkamer stond. Jack keek weg voordat ze zich omdraaide. Zijn hart klopte te hard. Te snel. Hij dwong zichzelf om normaal te ademen. Dwong zijn gezicht stil te blijven staan. Dwong zichzelf om niets te zeggen.
Rosalind klom even later naast hem in bed, warm van de douche, vaag geurend naar zeep en iets bloemigs dat hij niet kon plaatsen. Ze zei iets zachts en gewoons. Hij hoorde het niet. Hij lag daar in het donker met een hartslag in zijn keel en één duidelijke gedachte die steeds weer door hem heen ging, elke keer scherper dan de vorige.