Ze had hen gekend. Genoeg gekend. Meer dan genoeg. Tegen de tijd dat hij thuiskwam, wist hij precies wat hij moest doen. Hij zei die avond niets. Keek haar niet anders aan. Beschuldigde haar niet. Gleed niet uit. Hij at aan tafel met Rosalind en Willow en Eli alsof hij er niet net achter was gekomen dat de vrouw tegenover hem zichzelf had opgebouwd uit de afwezigheid van zijn vrouw.
Hij luisterde naar Willow die over school praatte. Keek hoe Eli om iets stoms grijnsde. Liet Rosalind hem thee inschenken met handen die lang niet genoeg trilden. Als Claire iets merkte, liet ze dat niet merken. Dat was prima. Ze hoefde nog niet in paniek te raken. Hij wilde alleen dat ze bleef. Na het eten, toen Willow en Eli naar boven waren verdwenen, vond Jack Rosalind in de keuken die mokken aan het afwassen was.