Toen de lange, vormeloze jaren erna, waarin hij geen andere keuze had dan te blijven bewegen omdat Eli nog steeds ontbijt nodig had, schooluniformen en iemand die hem het soort leugens vertelde dat kinderen kunnen overleven. Twee jaar lang bleef Jack in de stad waar het was gebeurd.
Toen verkocht hij het huis en verhuisde drie uur verderop naar een rustigere stad waar de wegen niet spookachtig aanvoelden en de skyline hem niet herinnerde aan wat de bergen hem hadden afgenomen. Dat was zes jaar geleden. Lang genoeg om het leven weer beheersbaar te maken. Lang genoeg om routine te krijgen.